Widocznie ten przypadek wywarł na nim spore wrażenie
Jeśli wszystko, co potrafi napisać, to kilka znaków interpunkcyjnych
Bez ładu i składu
Napisanie kilku znaków zajmuje dwie sekundy
Cztery następne zajmuje wysłanie znaków i odebranie raportu
Na trzy znaki nawet się nie odpowiada
Je się ewentualnie przyjmuje do wiadomości
Nad kilkoma znakami się nie myśli
Nie bada się ich znaczenia, nie zastanawia nad ich doniosłością
Je się po prostu przyjmuje do wiadomości

A ja siedzę i piszę
Słucham i patrzę. Słyszę i widzę.
I myślę. Nie nad interpunkcją. Nad życiem.

Weszłam dzisiaj na stronę. Na jedną z wielu stron zadedykowanych tym zdesperowanym kobietom, które chciałyby się dowiedzieć, czy będą zdrowe, bogate i czy im się uda z facetem urodzonym w maju, czy nie. Do jakiej szkoły posłać dzieci i czy rozwieść się z mężem, czy zostać w toksycznym związku. Ciała niebieskie przecież wiedzą lepiej. Tak, weszłam, bo chciałam przeczytać horoskop. Czasem to robię, ale bardziej dla rozrywki, niż w celu zepsucia sobie humoru.

Dzisiaj jednak zepsułam sobie humor. Bynajmniej nie tym, że zosało mi przepowiedziane, że moje zdrowie się pogorszy a na zakupy powinnam się nie wybierać, bo wydam wszystko co mam. Moje dobre samopoczucie zepsuły płaczki, dla których brak problemu to największy problem.

No to zaczynamy. Kliknęłam, przeczytałam trochę, tu piszą o tym, co bym chciała zdostać na prezent, w innym dziale, jak poderwać mojego brata. Potem weszłam w komentarze, gdzie biedne, niby wykształcone i inteligentne kobiety lamentują na temat wszystkiego, na dodatek gorzej niż babcie w poniedziałek w kolejce do apteki. Zrzędzą na temat wszystkiego. Ale na temat mężczyzn najbardziej. I że ci spod znaku ryb, lwa czy krokodyla, są wszyscy tacy sami. Złapałam się za głowę i wydałam z siebie westchnienie zatytułowane “o mamo…”.
Ciekawe, że też nasza droga płeć przeciwna nie tworzy stron, gdzie wyżywają się na kobietach, które ich zostawiły, zdradziły, spóźniły się godzinę na spotkanie, tudzież nie odchyliły z powrotem klapy od sedesu.

A dla takiej jednej z drugą, to im wystarczy, żeby on się spóźnił dwie godziny z telefonem. I już jest płacz, już jest zgrzytanie zębów, już jest koniec świata. I obmyślanie teorii spisku, zastanawianie się, czy zadzwonić, czy też nie. „Nie zadzwonię, bo pomyśli, że się narzucam”. Potem kolejno „może wyłączył telefon”, „na pewno jest z jakąś inną kobietą” (wersja na wieczór), „na pewno spał z jakąś kobietą i wyłączył telefon” (wersja na rano), „na pewno cały dzień spędził z jakąś inną kobietą” (wersja na cały dzień). Następnie „dlaczego on nie dzwoni”? A potem ona włącza i wyłącza telefon, czy na pewno nie jest zepsuty, dzwoni z innego na swój numer. W akcie desperacji wejdzie na stronę z horoskopem, wejdzie w komentarze, spojrzy i zacznie kręcić głową. Tylko nie tak jak ja – na boki, tylko w rytuale potwierdzenia. Dołączy do tego uniesienie brwi w górę, wykrzywienie ust i udekoruje siarczystym „DEBIL”. Powie sobie „no tak, wszystko się zgadza”. Dopisze do komentarzy, że tak, że mój facet to też debil, jak wasi. Potem wejdzie następna, która boi się, bo jej facet pocałował ją tylko 15 razy w ciągu wieczoru, a nie około 30, jak to zwykł robić. Może przestał ją kochać? Ona również dopisze, że na pewno jej wybranek ma kogoś na boku i poda dziesięć, według niej, racjonalnych powodów. Ja po przeczytaniu dwóch stron na temat tego, że faceci spod znaku X to sami debile, zaczęłam się zastanawiać nad inteligencją kobiet. Wejdą – bo im się nudzi, poczytają – choć nie muszą, dodadzą swój komentarz – ku przestrodze (a jak), zrobią awanturę – chociaż nic się nie stało (wersja dla narwańców) lub załamią się całkiem (wersja dla płaczek) i już zycie straci sens na jakiś czas. A potem wszyscy narzekają, że im w życiu nie wychodzi…
Jak to mawia Doda – GLEBA…!

Kobietom radzę, żeby się ogarnęły. Mężczyznom zaś, żeby nie wchodzili na takie portale, bo one są stworzone dla szlochających księżniczek lub narzekających podlotków, które koniecznie muszą znaleźć sobie problem w życiu.

Hemingway był zdania, że należy codziennie pisać o jakiejś rzeczy, która się zdarzyła, nas zainteresowała, zaintrygowała lub po prostu o której jeszcze nie pisaliśmy.

Mnie zainteresowała otóż jedna rzecz o której jeszcze nie pisałam. A jest to mianowicie list motywacyjny. Kiedyś do pracodawcy wystarczyło wysłać swój życiorys bez zbędnego wdawania się w szczegóły. Skończyłam tę szkołę, pracowałam tu, przebyłam kurs dla gospodyń domowych. Ergo – jak najbardziej nadaję się na ekspedientkę.

Tymczasem teraz jest trochę inaczej. Bezrobotny musi wysilić resztki szarych komórek, które trochę zaśniedziały od siedzenia w domu i przeglądania ogłoszeń o pracę i napisać szeroko rozumiany list motywacyjny.

No ale jak mus to mus. Więc delikwent siada i wpisuje w google frazę „list motywacyjny”. Znajduje 4 360 000 wyników w 0,15 sekundy i wchodzi na pierwsze cztery.

A moje pytanie brzmi; jak można ocenić, że dana osoba będzie dobrze pracowała, jeśli napisze sztampowy list motywacyjny?
Jeśli nie potrafi takowych pisać i ośmieszy się wybierając pierwszy lepszy?
Po co pracodawcy pisać o tym, że „od dziecka chciałam, mam nadzieję, myślę, zwracam się z uprzejmą prośbą, uważam, pozwolę sobie zatelefonować…”. Nawiasem mówiąc (a raczej pisząc) co to w ogóle za słowo „zatelefonować”? Czy nie zaprzestano tak mówić 30 lat po pojawieniu się telefonu?

Czasem wydaje mi się, że pracodawca czeka na taką perełkę, gdzie usiądzie jeden idiota z drugim i zaczną sobie wymyślać list motywacyjny w stylu; „(…)A te teksty o młodych dynamicznych zespołach itp. zostawcie dla zaszokowanych mośków, którzy nie wiedzą o co chodzi i są w szoku, gdy zobaczą prezesa w garniturze i są w stanie dać prezesowi… wszystko co chce.:-) żeby tylko zdobyć pracę. To samo z tekstami o tym, że teraz jest trudna sytuacja na rynku i że na moje miejsce jest 100 innych osób. Jak chcecie mieć w waszej firmie bezmózgie, zniewolone Yeti to proszę bardzo – demokracja – wolno wam. Ja jestem szczęśliwym posiadaczem fajnego mózgu z IQ ponad 150, świetnie rozwiniętą percepcją, oraz zdolnością logicznego i analitycznego myślenia, mam swoją godność i nie muszę robić za tanią siłę roboczą.(…)”

Tak, jest to dość ciekawy przykład. Ale z pewnością kandydat nie nadaje się tam, gdzie akurat aplikuje. Ktoś, kto ma nadmiar wolnego czasu, może się pobawić w wymyślanie pięknych zdań, opisywania swojej przeszłości i snucia planów, jak to dana firma da mu „możliwość rozwoju” i „rynkowe wynagrodzenie”.

Ja patrzę na te ogłoszenia i tylko kręcę głową. Że też głowa mi się jeszcze nie ukręciła, to jest co najmniej dziwne. Bo ja siedzę i kręcę. I co zobaczę nowe ogłoszenie to kręcę jeszcze bardziej. No bo bądźmy ludźmi… żeby na stanowisko ekspedientki pisać list motywacyjny? Albo na stanowisko tragarza, ewentualnie kuriera? Chłopak albo kobieta bez doświadczenia. I co oni biedni napiszą? „Mam 25 lat, ukończyłem Technikum, myślę, że byłbym wspaniałym kurierem. Posiadam prawo jazdy kat. B, lubię wozić się ciężarówkami, poza tym doskonale zarządzam swoim czasem pracy (chociaż nigdy jeszcze tego nie robił – przyp. redakcji), posiadam zdolność analitycznego myślenia (chociaż nigdy analitycznie nie myślał, ale to tak ładnie brzmi – przyp. redakcji), jestem dyspozycyjny i zaangażowany.” Bez żartów. I pracodawca dodatkowo GWARANTUJE ciekawą pracę, pełną nowych wyzwań i atrakcyjne zarobki. „Ciekawa, pełna wyzwać praca” kryje w sobie to, że jak klient cię uderzy to wyzwaniem jest mu nie oddać. A „atrakcyjne zarobki” 1500 brutto, chyba, że ktoś nie ma życia prywatnego i jest w stanie pracować do 22.

Podsumowując, wymaganie listu motywacyjnego jest absurdem. Po pierwsze primo, bo przypadkiem mogę się nie dowiedzieć, że ten, co napisał, że „chciałbym, myślę i od dziecka marzyłem” by się nadał, po drugie primo oryginalny list może być napisany dla żartu. Trzeba jakoś zrobić wstępną selekcję. Dlaczegóż więc nie podzielić kandydatów do pracy na debili i większych debili…?